درباره‌ی فیلم
«اگه می‌تونی منو بگیر» را استیون اسپیلبرگ سالِ ۲۰۰۲ ساخت. لئوناردو دی‌کاپریو نقشِ فرانک اباگنیلِ جوان را بازی می‌کند که با هویت‌های جعلی خلبانِ شرکتِ هواپیماییِ پن‌اَم، دکتر و وکیل می‌شود، و تام هنکس نقشِ کارل هنرتی، مأمورِ FBI که دنبالش است. فیلم بر اساسِ کتابی ساخته شده که خودِ اباگنیل سالِ ۱۹۸۰ با استن ردینگ نوشت.
چرا شبیهِ داستانِ دِماراست؟
هر دو داستان درباره‌ی مردی خوش‌برخورد و باهوش است که بدونِ مدرک، با اعتمادبه‌نفس و مدارکِ جعلی واردِ شغل‌هایی می‌شود که هیچ‌وقت برایشان آموزش ندیده — از پزشکی تا حقوق — و مدت‌ها هیچ‌کس شک نمی‌کند.
چقدر واقعیه؟
این‌جا داستان جالب می‌شود. سالِ ۲۰۲۰ آلن لوگان در کتابِ «The Greatest Hoax on Earth» با سوابقِ زندان، اسنادِ اداری و آرشیوِ روزنامه‌ها نشان داد اباگنیل از ژوئیه‌ی ۱۹۶۵ تا دسامبرِ ۱۹۶۸ — درست همان سال‌هایی که می‌گفت مشهورترین کلاهبرداری‌هایش را انجام داده — در زندانِ گریت مِدو در نیویورک بوده است. طبقِ سوابقِ دادگاهِ فدرال، کلِ چک‌هایی که با آرمِ پن‌اَم نقد کرد کمتر از ۱۵۰۰ دلار بود، و کانونِ وکلای لوئیزیانا اعلام کرد او هیچ‌وقت در آزمونِ وکالت شرکت نکرده است.
یعنی فیلمی که خودش را «داستانِ واقعیِ یک جاعلِ واقعی» معرفی می‌کرد، بر اساسِ روایتی ساخته شد که بخشِ زیادی‌اش ساختگی بود. در مقابل، جراحی‌های فردیناند دِمارا روی ناوشکنِ کایوگا را موزه‌ی نیروی دریاییِ کانادا و روزنامه‌های همان زمان ثبت کرده‌اند. اگه این فیلم رو دوست داری، داستانِ دِمارا رو بشنو — این یکی واقعاً اتفاق افتاده.
